Είδα το φτωχό και άρρωστο Λάζαρο της γνωστής ευαγγελικής παραβολής στη οδό Ευριπίδου  γωνία με Αθηνάς.Τα βράδια να κοιμάται μέσα στο αναπηρικό του καροτσάκι.

Και σκέφτηκα τη πίστη και το κουράγιο που χρειάζεται ένας άστεγος και ανάπηρος να κοιμάται μέσα σε ένα καρότσι και να συνεχίζει τη ζωή του κάτω από τέτοιες συνθήκες.

Είδα το φτωχό και άρρωστο Λάζαρο στη οδό Σταδίου στο ύψος της Αιόλου. Τον θυμάμαι πριν χρόνια κάποιο χειμώνα όταν τον πρωτοσυναντήσαμε.  Ξαπλωμένος μέσα σε χάρτινες κούτες και μια δυο κουβέρτες. Το αναπηρικό καροτσάκι  δίπλα του ήταν το μεταφορικό του μέσο για την ημέρα.

Θυμάμαι την αμφιβολία του και το πικρό του χαμόγελο όταν μαζί με το ζεστό φαγητό του δώσαμε και ένα μήνυμα για την αγάπη του Χριστού. Του είπαμε για το άλλο Λάζαρο και με πόνο μας είπε μακάρι να είναι έτσι. Και  να υπάρχει ελπίδα και για μένα.

Έντονα συναισθήματα με έντονες μυρωδιές από τη απλυσιά και τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης.

Είδα το φτωχό Λάζαρο από τη Σομαλία χαμηλά στη Ευριπίδου ένα βράδυ να κλαίει με λυγμούς.  Το help me help me θα με συνοδεύει για χρόνια.

Η εκκλησία του Θεού θριαμβεύει. Οι ναοί στέκονται αγέρωχοι και μεγαλοπρεπείς και είναι συνηθισμένη εικόνα άστεγοι ζωντανές εικόνες ενός άστεγου μεσσία  να προσπαθούν σε εκκλησιαστικά κτίρια και ναούς από έξω να βρουν καταφύγιο. Μέσα ως γνωστόν λατρεύεται ο Θεός που κάποια μέρα θα ανοίξει στην δική του εκκλησία στην δική του επικράτεια διάπλατα τις πόρτες σε αυτούς που τώρα βρίσκουν καταφύγιο έξω από τις εκκλησίες. Το διάγγελμα παραμένει σοκαριστικό για όσους συχνάζουν μέσα στους ναούς και όχι λίγο πιο έξω… Στο Ευαγγέλιο του Ματθαίου στο 25 κεφάλαιο και στα τελευταία χωρίς περιγράφει με λίγα λόγια σταράτα τι ακριβώς θα συμβεί σε όσους αντίκρυσαν τον γυμνό τον ξένο τον άρρωστο.  Και οι πληγωμένες εικόνες ενός άλλου Θεού  μάλλον, όχι του δικού μας,  είθε να μην μαρτυρήσουν τη κατάντια μας…