Πίστεψες ότι είμαστε ίδιοι. Και ακούμπησες πάνω μου. Πίστεψες σε μένα. Επειδή βρεθήκαμε στο ίδιο επίπεδο. Συμπλεύσαμε μαζί για αρκετό καιρό. Εγώ κατέβαινα και εσύ ανέβαινες. Και κάπου συναντηθήκαμε. Ζήλεψες αυτό που ήμουν και πίστεψες ότι πλησιάζοντας με, θα βρεθείς εκεί που ήμουν και εγώ. Είναι παλιά η μέθοδος. Και εγώ τη χρησιμοποίησα. Τελικά δεν συμφωνούσες και τόσο μαζί μου, αλλά ήσουν κοντά για αυτό που νόμιζες ότι ήμουν, για τη θέση μου και όχι γι΄αυτό που εγώ θέλω να γίνω και φυσικά όχι για μένα.

Ανταλλάξαμε ιδέες, περπατήσαμε και αγωνιστήκαμε μαζί. Είχαμε διαφορές αλλά πολύ συχνά πορευόμασταν παρέα. Θεωρούσες ότι για πάντα έτσι θα ήταν. Και τώρα ευγενικά προσπαθείς να φύγεις. Εσύ προς τα πάνω και εγώ συνεχίζω για εκεί που λαχταρώ. Σαν να χαθήκαμε ε; Ευτυχώς τα κατάφερα. Συνεχίζω να κατεβαίνω φίλε. Τα κατάφερα να ξεκολλήσω πάλι. Μέχρι στο επόμενο σκαλοπάτι που θα κολλήσω. Αυτό είναι που δεν μπορείς η δεν θέλεις να καταλάβεις.

Αποφάσισα να σταματήσω να συχνάζω στα λημέρια που με έβλεπες. Ναι το ξέρω. Είχε γοητεία και πολλά οφέλη. Αλλά τελικά φίλε δεν οδηγεί πουθενά. Η μάλλον κάπου οδηγεί. Στη σκληρότητα και στη κακία. Και στη μοναξιά. Απόλυτη μοναξιά. Χωρίς αληθινούς φίλους. Στη μοναξιά της εξουσίας. Μόνο με κόλακες και αληθινούς φίλους – εραστές της θέσης σου που εποφθαλμιούν την καρέκλα σου και μόνο αυτή.

Εντάξει και εγώ νομίζω ότι θα με ξαναδείς. Ποτέ η κάθοδος δεν είναι πάντα κάθοδος. Έχει και τινάγματα. Λαχταρά πάντα ο άνθρωπος τις ψηλές κορυφές της αναγνώρισης. Και μπορείς να με δεις και πάλι πιο ψηλά από σένα. Ελπίζω για λίγο. Μέσα στην αδυναμία μου.

Η απαγκίστρωση από οφίκια, προβολή, εξουσία και πρωτιές ποτέ δεν είναι εύκολη υπόθεση. Ειλημμένη απόφαση μου είναι να πάω κάτω… Στο κάτω διάζωμα. Έξω από τη αγορά και το θέατρο. Στις σκιές θα είμαι. Και δεν θα μπορεί κανείς να με αναγνωρίσει…. Τουλάχιστον από μακριά. Διαφέρουμε τελικά στους στόχους και στις προσδοκίες. Σε καταλαβαίνω όμως. Και μένα κάποτε με ένοιαζε η κορυφή. Και μόνο αυτή. Αν και ποτέ δεν το ήξερα. Κάτι που ποτέ δεν τόλμησα να το ομολογήσω ούτε στον ίδιο μου τον εαυτό. Και ό,τι δημόσια έκανα και με θαύμασες, ίσως ήταν ιδιοτελές κατά βάση φίλε μου. Αν και λειτουργούσα με αγνά αισθήματα. Έτσι τουλάχιστον ακόμη και τώρα νοιώθω.

Οι προσπάθειες μου, οι διαλέξεις μου ακόμη και οι φιλανθρωπίες μου και οι προσφορές μου που ξέρεις πόσο συζητήθηκαν. Και η βοήθεια που τόσο απλόχερα πρόσφερα.. Τελικά μετά από μια ευλογημένη συνάντηση ( πόσα χρόνια την περίμενα !!! ) κατάλαβα. Όλα ήταν σε λάθος θεμέλιο…. Παράξενο πράγμα ο εγωισμός. Τον νοιώθεις σαν κάτι δικό σου που πηγάζει από τα έγκατα της ψυχής σου. Και δεν παρατηρείς το σαράκι που σου κατατρώει το είναι σου και τη ψυχή σου τελικά.

Τελικά, αποφάσισα να κτίσω κάτι καινούργιο, σε άλλο ιδεολογικό τόπο.  Το ταξίδι έξω από τη γη των πατέρων σου ποτέ δεν είναι αναίμακτο. Ξεριζωμένα αισθήματα, βιώματα, προσανατολισμοί, δημιουργούν άβυσσο και απύθμενα σκοτάδια, τουλάχιστον στην αρχή.

Όμως πλέον έχω άλλη ματιά φίλε…  Εχω στόχο. Φάτνη, προσφυγιά στην  Αίγυπτο, ύπνος χωρίς σπίτι και στρώμα, λεκάνη υπηρεσίας, πληγές, σταυρός, μοναξιά, κένωση, θάνατος. Ωρες ώρες τρομάζω. Πολύ τρομάζω.

Δημιουργούν μέσα μου μεγάλα ρίγματα. Πανικό και τρόμο, δεν στο κρύβω. Ξέρεις πόσο καιρό βασανίζομαι; Ιδρώτας, δάκρυα και φόβος… Ποτέ η αφύπνιση δεν είναι αδιάφορη. Ποτέ φίλε μου. Αφήνω τη Δύση και επιστρέφω στη Ανατολή.Εκεί που πηγάζει το φως… Νέα πορεία. Νέος δρόμος. Νέο φως.

Μη με παρεξηγείς.  Δεν έχει πάντα ιδιαίτερη σημασία να αλλάξεις το περιβάλλον σου. Απλά τώρα βρήκα το αληθινό νόημα της ζωής. Βίωσα ότι μόνο μέσα από το θάνατο έρχεται η Ανάσταση. Και το θέλω αυτό.

Υ.Γ. Μη φοβάσαι. Μπορεί να είμαστε μαζί πάλι. Στον ίδο χώρο. Αλλά δεν θα είμαι ποτέ πάλι ο ίδιος.
Το ελπίζω τουλάχιστον….

airetikos

Δημοσίευση: 9 Απρ 2010