Μόλις μπήκα σπίτι και σκέφτομαι σκέφτομαι….
Πρώτον ότι κατάφερα να επιστρέψω σπίτι. Έφτασα σώος.
Δεύτερον γιατί έχω κάποιους να με περιμένουν.
Τρίτον για τη άνεση να μπορώ να γράφω αυτά αυτή τη ώρα.
Για όλα αυτά τα μικρά και φαινομενικά ασήμαντα που τελικά είναι πολύ μεγάλα και σπουδαία.
Σήμερα νοιώθω ευγνωμοσύνη και μερικές φορές όμως πρέπει να πω  ότι δεν τη νοιώθω. Για δώρα που λαμβάνουμε και ευκαιρίες που μας δίνονται χωρίς να το αξίζουμε.
Την ίδια ώρα που ο πόνος γύρω μας φέρνει βόλτες. Αρρώστιες ατυχήματα τροχαία αιφνίδιοι θάνατοι… Και το ξαφνικό κακό είναι ότι χειρότερο. Όσες φορές έστω και ξώφαλτσα αν σε συναντούν αλλάζουν όλες οι προτεραιότητες.
Προσωρινοί είμαστε και διαρκώς το ξεχνάμε.
Σήμερα ήταν μια πολύ γεμάτη μέρα.
Συναντήσεις προσκλήσεις ομιλίες συζητήσεις κλπ κλπ κλπ
Τι να προκάνεις;
Τελικά τι μένει απ όλα αυτά;

Το μεσημέρι με πήρε τηλέφωνο ενας φίλος μου μεταναστάτης. Φεύγει με τη έγκυο γυναίκα του για τη πατρίδα του .  Τον φιλοξένησε η Ελλάδα για κάποια χρόνια και τώρα απίστευτο δεν έβρισκε δουλειά εδώ και βρήκε εκεί. Ένα νέο ξεκίνημα και γι αυτόν σε άλλη πόλη αλλά στη πατρίδα του. Όλα περνάνε τελικά. Τους γνωρίσαμε πριν χρόνια. Φτωχά παιδιά εδώ γνωρίστηκαν μεταξύ τους αρραβωνιάστηκαν παντρεύτηκαν έστησαν το σπιτικό τους περιμένουν παιδί και τώρα φεύγουν. Ποιος ξέρει αν θα τους ξαναδούμε.  Εκατοντάδες χιλιάδες σαν το φίλο μας ζουν με το όνειρο να μπορέσουν να πάνε στις πατρίδες τους και να μπορούν να ζήσουν εκεί. Μέχρι τότε ας είμαστε εμείς μια ανοικτή αγκαλιά για αυτούς.  Στο καλό παιδιά ο Θεός μαζί σας και καλό ταξίδι στο διάβα σας…

Α σήμερα μου ήρθε και το γράμμα από τους Γιατρούς χωρίς σύνορα. Ίσως ήρθε και σε σένα.

Κάθε λεπτό γράφει 9 παιδιά πεθαίνουν από υποσιτισμό….
5.000.000 παιδάκια κάθε χρόνο πεθαίνουν από οξύ υποσιτισμό λέει το έντυπο.
Και αλλά 20.000.000 παιδάκια πεινάνε . Πεινάνε πολύ λέει το έντυπο.
Μάλιστα …
Τι να πω; Ένα συγχώρα μας Θεέ μου; Μάλλον δεν φτάνει.  Η γυναίκα μου με ρώτησε πόσα να στείλουμε. Και σκέπτομαι σκέπτομαι….
Σήμερα μου έλεγε σημαντικό πρόσωπο πως διάφοροι επιτήδειοι εκμεταλλεύονται τις ανάγκες των φτωχών στη πόλη των Αθηνών.

Θυμάμαι πριν χρόνια ένα βράδυ που ο ιερέας της γνωστής παραβολής  του Ιησού δεν άλλαξε δρόμο, αλλά μας επιτέθηκε μια βραδιά χιονισμένη, γιατί μοιράζαμε «αιρετικές» κουβέρτες. Ήταν δικιά του η περιφέρεια. Στους άστεγους μουσουλμάνους.  Σε Αφγανούς που κείτονταν σε βρεγμένες κούτες. Ε βέβαια μετά μάθαμε πολλά για αυτόν. Και σήμερα ακούσαμε και άλλα. Αλλά αυτοί πάντα θα υπάρχουν. Την ίδια ώρα που οι ανάγκες των φτωχών πολλαπλασιάζονται.

Αλλά οι ανάγκες υπάρχουν και θα υπάρχουν.

«Θαυμάζω όλους αυτούς που προσφέρουν. Που προσφέρονται . Που δαπανώνται και θυσιάζουν κάτι από τη ζωή τους.  Μακάρι να τους μοιάσουμε. Να μοιάσουμε στο Σαμαρείτη. Βλέπετε ενώ το Ευαγγέλιο τον αποτελεί σκέτο Σαμαρείτη στη ιστορία έμεινε ο καλός Σαμαρείτης.

Ωραιο ε;  Να σε λένε Γιάννη  Νικο Κώστα και οι αλλοι να αναφέρονται σε σένα ο καλός Γιάννης ο καλός Κώστας ο καλός Νίκος….

Σαν ενα παππού που μοιράζει δεκαετίες φαγητά και γλυκά στους αστέγους στο κέντρο της πόλης…
Το φωνάζουν ο άγιος Στέλιος…
Μακάρι να λένε και για σένα ο καλός γιατρός ο καλός ταξιτζής  η καλή νοσοκόμα ο καλός ορθόδοξος ο καλός αιρετικός.
Και να είμαστε αιτία να λιγοστέψουν έστω και λίγο τα δάκρυα.
Έστω και ενός. Μικρό σου φαίνεται; Αν ήσουν εσύ; Η γυναίκα σου; Το παιδί σου; Το πρόσωπο που αγαπάς;

Μακάρι κάτι να κάνεις .
Μακάρι κάτι να κάνω.

airetik0s 2010