ΤΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΣΤΗ ΓΗ

Ο ΘΕΟΣ ΕΓΙΝΕ ΑΝΘΡΩΠΟΣ   – Η ΖΩΗ ΠΗΓΕ ΣΤΟΝ ΑΔΗ

Γεννήθηκε σε σταύλο. Μικρός έφυγε σαν πρόσφυγας  σε άλλη χώρα για να διαφυλάξουν τη ζωή του οι γονείς του… ( δείχνοντας ότι οφείλουμε εμείς να κάνουμε το μέρος μας και αυτό που μπορούμε … )  απλή και λιτή ζωή, ταπεινό επάγγελμα,  ενώ με υπομονή περίμενε την ώρα του Θεού…

Μέχρι τα γίνει 30 ετών,  ζει φτωχικά και απλάδουλεύοντας ως ξυλουργός.

Το πρώτο του θαύμα το έκανε σε μια γιορτή χαράς σε ένα γάμο και έχει σχέση με τις απλές ανάγκες των ανθρώπων δείχνοντας ότι ενδιαφέρεται και για το σώμα και τις συνθήκες διαβίωσης αλλά και των ειδικών συνθηκών κάθε στιγμής…
Μιλούσε καλοσυνάτα στους απλούς ανθρώπους , τους φρόντιζε ,  ενδιαφερόταν για τους φτωχούς ( ενώ ήταν άστεγος είχε ταμείο για τους φτωχούς) .
Δεν συμβιβάστηκε ποτέ με την εξουσία.
Κινιόταν συνέχεια .
Δεν κλείστηκε ποτέ σε ένα άμβωνα, σε μια αίθουσα, σε ενα ναό.

Τόπος διακονίας του ήταν μια φτωχή χήρα, μια αμαρτωλή στο δρόμο, ένα γεγονός καταδίκης (δείχνοντας ότι η αγάπη βρίσκει τρόπους να ελευθερώνει… ) ένας πλούσιος τελώνης στο τόπο εργασίας του, σε ένα βουνό,  ένα σπίτι,  μια θάλασσα,  σε μια βάρκα σε μια παραλία, όλες τις ώρες τις ημέρας,  σε μια κηδεία, ένα γάμο με μικρά παιδιά, με ηλικιωμένους, με νέους, νέες.

Από τη μια νήστευε 40 μέρες και διανυκτέρευε τις νύχτες στα βουνά στη προσευχή από την άλλη ήταν στο κέντρο της ζωής. Συνέτρωγε με αμαρτωλούς, με καλούς , κακούς, Φαρισαίους, υποκριτές,  χωρίς να φοβάται να πηγαίνει παντού.
Η δράση του αν και λόγω συνθηκών δεν θα έπρεπε,  αγκάλιαζε και τους αιρετικούς τους αλλοεθνείς και πήγαινε σε απαγορευμένα μέρη.

Σιγά σιγά ξέροντας ότι έφθανε η ώρα του μαρτυρίου του προετοίμαζε τους μαθητές του .
Δεν ενδιαφέρθηκε να κάνει πλήθη μαθητών αλλά ελάχιστους . Και μόνο αυτούς εκπαίδευσε. ( Δεν είχε αγωνία να κάνει οπαδούς να μεγαλώσει το κίνημα Του, αλλά επιθυμούσε να φτιάξει στύλους και κολώνες για την οικοδομή Του που είναι η Εκκλησία.

Δεν δίστασε να συνεχίζει να υποστηρίζει την Αλήθεια και να απογοητεύσει τις χιλιάδες που τον ζητωκραύγαζαν περιμένοντας Τον ως μεσσία και στρατηλάτη…

Απέδειξε πόσο δύσκολο είναι να τον κατανοήσει κανείς όχι γιατί δεν μιλούσε απλά, αλλά γιατί τα ουράνια αποκαλύπτονται μόνο σε καρδιές έτοιμες να θυσιαστούν και όχι να κερδίσουν επίγειες δόξες…  Την ώρα που μιλούσε για το πάθος Του οι μαθητές Του μάλωναν για τη αρχηγία όπως συνήθως γίνεται παντού και πάντα…

Κατέβαινε συνεχώς ένα τα σκαλοπάτια της ταπείνωσης και της κένωσης ….
Τον βλέπουμε να συγκλονίζει με τη σιωπή Του,  γονατιστός να ελευθερώνει μια γυναίκα καταδικασμένη σε θάνατο , γονατιστός πλένοντας πόδια να αντιμετωπίζει τη προδοσία , σιωπηλός να αντιμετωπίζει το εμπαιγμό από τις δούλες και τους απλούς στρατιώτες…

Ιδρωμένος και διψασμένος κατάκοπος από χλμ οδοιπορία στο ήλιο να συγκλονίζει με τη ομιλία του  όχι σε συνόδους, συνάξεις επισκόπων,  πνευματικών αναστημάτων, σε μεγάλα ακροατήρια, σε μεγάλες μητροπόλεις και ναούς ,  αλλά σε μια γυναίκα με 5 διαζύγια και 6 άνδρες. Της αποκαλύπτει  βαθιές θεολογικές αλήθειες που αλλού δεν βλέπουμε να τις λέει…

Μετά από 100εντάδες θαύματα αναστάσεις νεκρών και υπερφυσικές ενέργειες,  ενώ οι δικοί του αδημονούσαν να τον δουν μέγα στρατηλάτη και να κυριαρχεί στους Ρωμαίους, αυτός γονατίζει με μια πετσέτα και τους πλένει τα πόδια….

Τον προδότη Του,  δεν τον αποκαλύπτει αλλά ταπεινά γονατίζει και πλένει και σ’ αυτόν τα πόδια!!! Σαν να του ανταπόδιδε ευγνωμοσύνη για κάτι πολύ καλό που του έκανε….

Ενω το  πλήθος τον ζητοκραυγάζει αυτός εισέρχεται στα Ιεροσόλυμα πάνω σε ένα ταπεινό υποζύγιο…

Αφήνει να εξελιχτεί η προδοσία να τον εμπαίξουν όλοι και δούλοι και οι δούλες να τον φτύσουν να τον χαστουκίσουν και τελικά ως άφωνο αρνάκι οδηγήθηκε στη σφαγή…. Ένοιωσε την εγκατάλειψη από Θεό και ανθρώπους δοκίμασε το φόβο τη αγωνιά το πόνο και όλα αυτά για να σώσει εσένα και μένα !!!!

Ιωάννης 20:7 και το σουδάριον, το οποίον ήτο επί της κεφαλής αυτού, κείμενον ουχί ομού με τα σάβανα, αλλά χωριστά τετυλιγμένον εις ένα τόπον.
Ιωάννης 20:7 και το σουδάριον, το οποίον ήτο επί της κεφαλής αυτού, κείμενον ουχί ομού με τα σάβανα, αλλά χωριστά τετυλιγμένον εις ένα τόπον.

Μας δίδαξε ως τρόπο ζωής ότι Αγάπη τελικά είναι τι χάνεις τι στερείσαι και όχι τι δίνεις, μας φανέρωσε ότι είναι ο μόνος δρόμος για τη ανάσταση τη μακαριότητα και τη αιώνια ζωή…

Και ως τέτοιος άνθρωπος αναστήθηκε και στα δεξιά του Πατέρα Θεού μεσιτεύει για σένα και μένα !!! Και είναι αίτιος αιώνιας σωτηρίας για κάθε άνθρωπο που θα δεχτει τη δωρεά Του…

Και σε μας μένει να αναρωτηθούμε και να δούμε την ανάλογη πορεία μας αν είναι προς τη κένωση και το θάνατο ή προς τη δόξα και την αναγνώριση…

Είθε να του μοιάσουμε.

Χριστός Ανέστη !