Ο Σταμάτης Σπανουδάκης μιλά για το Χριστό

«Οταν το 1975 πίστεψα και δέχτηκα τον Χριστό στη ζωή μου, αυτό ήταν για μένα μία συγκλονιστική στιγμή. Δυστυχώς, όπως όλες οι στιγμές του Θεού, αυτές είναι κωδικοποιημένες καί κλεισμένες μέσα μας σαν το DΝΑ. Αυτές οι στιγμές δεν μεταφέρονται με τίποτα. Από εκείνη τη μέρα και για ένα χρόνο διάβαζα μέρα-νύχτα την Αγία Γραφή. Δεν έκανα τίποτε άλλο. Σχεδόν ούτε να τρώω. Όχι γιατί έπρεπε, αλλά γιατί βρήκα στη Βίβλο τις απαντήσεις σε όλα τα ερωτήματα των πρώτων περίπου 30 χρονών της ζωής μου. Απαντήσεις που μέχρι τότε έψαχνα να βρω στο χιπισμό, στα ναρκωτικά, στο βουδισμό, σε πνευματικές συγκεντρώσεις. Οι απαντήσεις όμως δεν είχαν έρθει. Μία μαυρίλα είχε έρθει, που έμεινε μέχρι που ήρθε η στιγμή να φύγει για πάντα. Σε ο,τι άφορα τη βυζαντινή μουσική, η πρώτη μου επαφή μαζί της ήταν στη ιερότητα της Μονής Διονυσίου του Αγίου Όρους, με την ταπεινότητα, την τρυφερότητα καί τη γλυκύτητα των ψαλμωδών μοναχών της. Θεωρώ μάλιστα το μεγαλύτερο μουσικό αριστούργημα που γράφτηκε ποτέ στον κόσμο, τη μελωδία «’Ω γλυκύ μου εαρ”».