Κυριακή μεσημέρι και κάλεσα στο τηλέφωνο για κάποιο ζήτημα έναν άθεο φίλο μου, που τα τελευταία χρόνια βρεθήκαμε μαζί σε δράσεις υποστήριξης ευάλωτων ομάδων. Ο φίλος μου την ώρα που τον κάλεσα ενώ εγώ πήγαινα την βόλτα μου, ο ίδιος βρίσκονταν όπως μου ανέφερε σε αστυνομικό τμήμα για να προσφέρει την βοήθεια του σε μετανάστες που είχαν κάποιο πρόβλημα με τα χαρτιά τους.

Ο ίδιος είναι άθεος όπως πολλοί άλλοι, ίσως οι περισσότεροι που συνεργαστήκαμε τα τελευταία χρόνια σε εθελοντικές δράσεις . Η θυσιαστική του όμως αγάπη με κόστος την υγεία του και οι ατέλειωτες ώρες ανιδιοτελούς προσφοράς του μου διευρύνει τον τρόπο που αντιλαμβάνομαι την βασιλεία των ουρανών.

Δεκάδες φορές έχω κάνει τα τελευταία χρόνια ανάλογες σκέψεις. Οι άθεοι φίλοι μου άραγε αυτής της κατηγορίας, θα βρίσκονται εκτός της βασιλείας των ουρανών;  Στην οπτική του αιρετικού, πολύ αμφιβάλλω. Ο αιρετικός δύσκολα δέχεται ανθρώπους με ανιδιοτελή αγάπη και αλληλεγγύη  εκτός της βασιλείας των ουρανών. Εκτός της εκκλησίας εδώ στη γη ναι, καθώς οι περισσότεροι δηλώνουν αηδιασμένοι από συμπεριφορές και πρακτικές θρησκευομένων που δεν έχουν καμμία σχέση με τον Ιησού Χριστό και την διδασκαλία της αγάπης Του.  Οπως επίσης αμφιβάλλω για την κατάληξη εμού του ιδίου και των περισσοτέρων χριστιανών που πολλές φορές τα πεπραγμένα μας είναι στη λογική του δούναι και λαβείν. Φυσικά και υπάρχουν εξαιρέσεις αλλά κυρίως αφορά αφανείς προσπάθειες απλών χριστιανών που δεν θα δουν ποτέ το φως της δημοσιότητας.

Εξάλλου ένας αιρετικός υποθέτει ότι ο μέσος όρος των ανθρώπων της βασιλείας των ουρανών δεν θα έχει και πολύ σχέση με το χριστιανισμό, τουλάχιστον έτσι όπως εκδηλώνεται στη Δύση τους τελευταίους αιώνες και πολύ περισσότερο στην εποχή μας.  Αλλά η ζωή τους εδώ στη γη, παραδόξως θυμίζει περισσότερο Εκείνον στον οποίον δεν πιστεύουν, παρά τους κατ’ επίφασιν χριστιανούς που η ζωή τους και η συμπεριφορά τους θυμίζει κάτι άλλο.