Αγαπώ τους πληγωμένους ανθρώπους.  Αυτούς, που φανερώνουν τα τραύματά τους. Όσους  δεν υποκρίνονται,  γιατί είναι αυθεντικοί και δε θέλουν να  δείχνουν ακέραιοι και αψεγάδιαστοι.

Αυτούς, που ο πόνος έχει σκάψει μέσα στα μύχια της ψυχής τους και τους έχει αλλοιώσει.

Όσους η ζωή δεν ήταν τόσο φιλική μαζί τους. Αυτούς, που ξαφνικά πρέπει να σηκώσουν ένα ασήκωτο σταυρό, που σε γεμίζει δέος θωρώντας τον. Ο θάνατος, η αρρώστια, ο πόλεμος, η προσφυγιά, η ανεργία το αναπάντεχο κακό, τα ψυχολογικά προβλήματα, η προδοσία, η εγκατάλειψη, η κατάθλιψη, τους έφερε τα πάνω κάτω. Και, συνήθως, μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα.

Έχω δει παιδιά, που ο πόλεμος και ο χαμός αγαπημένων προσώπων, τους οδήγησε σε ενηλικίωση μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα. Η οδύνη και η άμεση συνειδητοποίηση της κατάστασης σε σπρώχνει και σε ωριμάζει με γοργούς ρυθμούς.

Προσφυγάκια σε καταυλισμούς , που το γέλιο τους και η ανάσα τους είναι θυμίαμα και προσευχή, συνάμα, καθώς βλέπεις ότι οι τρυφερές ψυχούλες τους παραμένουν αγνές, καλοσυνάτες, λες και κάποιος τις προφύλαξε ως πολύτιμο μύρο και έμειναν ανέπαφες από την κακία και τη μοχθηρία όλων ημών, που γκρεμίσαμε τον κόσμο τους.

Κορίτσια, που παλεύουν μετά από προδοσίες, κακοποίηση και δίνουν τη μάχη τους όχι πάντοτε νικηφόρα.

Ακόμη, θυμάμαι μια πιτσιρίκα, χρήστη ουσιών, που τη βίαζαν ο πατριός της και τα αδέλφια της. Τα δάκρυα της, καθώς μου έλεγε την ιστορία της δεν την άφηναν να φάει το φαγητό, που τόσο είχε ανάγκη. Το μόνο που μπορούσα να κάνω αποσβολωμένος εκείνη την ώρα,  θυμάμαι, ήταν να σιωπώ στο μυστήριο του πόνου της και να την ακούω. Ήταν από τις λίγες φορές, που δεν μπόρεσα να κρατήσω τα δάκρυα μου μπροστά σε κάποιον, που σου ανοίγει την ψυχή του.

Παιδιά βασανισμένα από τους καθώς πρέπει γονείς τους και το περιβάλλον που μεγάλωσαν,  που κουβαλούν πληγές και βιώματα, που διψούν για λίγη αλήθεια και αγάπη. Παιδιά, που πασχίζουν να αλλάξουν να μεταστρέψουν την οργή και την πίκρα σε καλοσύνη και ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον.

Ανθρώπους, που η ζωή τους έφερε πίσω από τα κάγκελα μια φυλακής. Δύσκολο, αν τους γνωρίσεις, να τους καταδικάσεις. Τουλάχιστον πολλούς από αυτούς. Ειδικά, όσους αγωνίζονται να διαχειριστούν αδικίες, αναγνωρίζουν τις ευθύνες τους και παλεύουν πολύ σκληρά για μια δεύτερη ευκαιρία.

Ανθρώπους, που η μοίρα, οι ατυχίες και τα λάθη τους έφεραν τα πάνω κάτω και τώρα σε ένα χαρτόκουτο στους αθηναϊκούς και όχι μόνο δρόμους, προσπαθούν να διατηρήσουν την αξιοπρέπειά τους. Κάθε φορά, που συναντάμε τέτοιους ανθρώπους, που έχουν αγωνία να σκεπαστεί και να πάρει μια μερίδα φαγητό και κάποιος άλλος, που είναι στον δρόμο φωτίζουν και τον δικό μας δρόμο.

Άνθρωποι, που εκπέμπουν φως και μια ζεστασιά, που αναρωτιέσαι από που αντλούν τα ψυχικά αυτά αποθέματα.

Ηλικιωμένους, προδομένους από τα παιδιά τους, που αφού τους πήραν την κληρονομιά, τους πάρκαραν σε κάποιο ίδρυμα… Και εξακολουθούν να έχουν αποθέματα να ζήσουν και να χαμογελούν.

Αγαπώ τους πληγωμένους ανθρώπους. Αυτούς, που πασχίζουν και μάχονται για ένα καλύτερο αύριο. Αυτούς, που κατάφεραν τις ανοιχτές πληγές τους να τις μετατρέψουν σε ανοιχτές θύρες για έναν άλλο θαυμαστό κόσμο αγάπης, συγχώρεσης και εξέλιξης. Αυτούς, που αντί οι πληγές τους να σαπίζουν και να μυρίζουν άσχημα, νοιώθεις, αμέσως, ένα άρωμα, μια ευλογία και μια ανάπαυση να είσαι κοντά τους.

Πληγωμένοι, αλλά πολύτιμοι. Άξιοι άνθρωποι, η μόνη ίσως ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο.  Είναι οι πραγματικοί δάσκαλοί μου. Και φαντάζομαι ότι σε αυτούς αναφέρεται ο εσχατολογικός λόγος του Ευαγγελίου, ότι μια μέρα ο Κύριος θα σκουπίσει τα πολύτιμα δάκρυα τους….