Πριν λίγο τηλεφώνησα σε έναν φίλο.
Είχαμε συνεργαστεί πριν πολλά πολλά χρόνια. Σημαντικός επιστήμων και επιχειρηματίας, πρωτοπόρος τότε, σε αυτό που έκανε.
Βρήκα το τηλέφωνό του στο διαδίκτυο, αλλά η γραμματέας του, που μου απάντησε, κόμπιαζε: “Δεν μπορείτε να του μιλήσετε. Δεν είναι εδώ. Δεν θα τον βρείτε”.
“Σας παρακαλώ”, είπα “θέλω να του μιλήσω. Θέλω να του στείλετε τα χαιρετίσματα μου”.
Τελικά, ο φίλος μου είναι άρρωστος βαριά. Δεν έμαθα περισσότερα. Απλά ότι δεν επικοινωνεί με το περιβάλλον και δεν έχουν νόημα μάλλον τα χαιρετίσματα μου.
Ένας κόμπος ανέβηκε στο λαιμό μου. Ψηλός, αγέρωχος, γεμάτος αυτοπεποίθηση και σχεδίαζε προϊόντα με εξαιρετική ποιότητα.

Θυμήθηκα πως είχε δεχθεί με ευγένεια μια Άγια Γραφή που του είχα κάνει δώρο, παρόλο που ο ίδιος δήλωνε άθεος. Δεν ξέρω αν τη διάβασε ποτέ και ίσως δεν έχει πολύ σημασία αυτό. Έχω γνωρίσει ανθρώπους που νοιώθω ότι είναι κοντά στο Θεό, ενώ δεν έχουν καμία σχέση μαζί Του. Περάσαμε ατέλειωτες ώρες στην εταιρία του και αναπτύξαμε φιλικές σχέσεις. Η αλήθεια είναι ότι γράφω αυτές τις γραμμές με θλίψη και απορία. Θυμάμαι ότι στις ώρες της αναμονής, συζητάγαμε διάφορα θέματα.

Γιατί σημαντικοί άνθρωποι να φεύγουν νέοι; Πέρα από τον πόνο που αφήνουν πίσω, αφήνουν ανεκπλήρωτα όνειρα και στόχους σημαντικούς.
Και κοντά σε αυτά τα ερωτηματικά, έρχονται και τόσα άλλα. Για τον θάνατο, την πείνα, τους πολέμους και την ύπαρξη του κακού στο κόσμο.

Ζώντας από κοντά τα τελευταία χρόνια το δράμα των προσφύγων και ακούγοντας τις ιστορίες τους, νοιώθω την πίκρα των ανθρώπων, που δεν πιστεύουν και απεχθάνονται τη θρησκεία. Ομολογουμένως υπάρχουν πολλές στιγμές που νοιώθω το ίδιο. Ή αν θέλετε καλύτερα νοιώθω πως ο Θεός είναι προκλητικά αδιάφορος και άσπλαχνος  μπροστά στο κακό που συμβαίνει γύρω μας.

Μπροστά στον θάνατο, στον όλεθρο, στο ξαφνικό κακό, στον γονιό που χάνει το σπλάχνο του, στους αφόρητους πόνους ενός αρρώστου, στον χαμό ενός φίλου, στις αδικίες που βλέπεις, νοιώθεις να αδειάζεις από επιχειρήματα και θέσεις….

Νοιώθεις να σε διαπερνά ως βέλος φαρμακερό, το ίδιο το γεγονός. Πολλές φορές πρόσωπα και γεγονότα που συσχετίζονται με την ασθένεια και τον θάνατο, εκπέμπουν μια ιερότητα και ένα ιδιότυπο πέπλο μυστηρίου, που σε ταξιδεύει σε άλλες ιδεολογικές κατευθύνσεις από αυτές που πρέσβευες ως τώρα.

Καθώς περνούν τα χρόνια και οι βεβαιότητες λιγοστεύουν, αντιλαμβάνομαι ότι το όλον του μικρόκοσμου μου, είναι πλέον μερικό και ασήμαντο. Είναι σημαντικό να επενδύεις τη ζωή σου σε αξίες, που έχουν αντοχή στο χρόνο και νοηματοδοτούν τη ζωή.

Καλοσύνη, αγάπη, αλληλεγγύη, σεμνότητα στις επιτυχίες, υπομονή στις κακοτοπιές και μοίρασμα της ζωής μας. Προπάντων το τελευταίο ως στάση ζωής. Οι ομορφότερες στιγμές της ζωής μου είναι κοντά σε ευάλωτους και αδύναμους ανθρώπους, που τα τελευταία χρόνια με διδάσκουν τη δύναμη και την ομορφιά. Εξάλλου έχω γευθεί ό ιδιος, το δώρο τη φιλιάς σημαντικών ανθρώπων που με απεκάλεσαν και με θεωρούν φίλο τους.  Και ίσως ο Θεός με τις ανισότητες, τις αδικίες σε όλα τα επίπεδα θέλει να μας μάθει αυτό το μάθημα.

Τόσοι και τόσοι εκεί έξω μας περιμένουν.  Όχι για να τους διδάξουμε. Αλλά να τους νοιώσουμε και να τους ακούσουμε.  Να μοιραστούμε για λίγο τη ζωή μας. Ας δοκιμάσουμε τουλάχιστον. Είναι πολλοί εκεί έξω που σε χρειάζονται έτσι όπως είσαι. Με τα προβλήματα σου τις αδυναμίες σου, την ιερότητα της ζωής σου και τις αντιλήψεις. Τύλιξε τα με σεμνότητα και ταπεινοφροσύνη ως στάση ζωής και βγες έξω. Δες τους άλλους να αγγίζονται από το άγγιγμα σου και δες πως αλλάζει και η δική σου ζωή από το άγγιγμα των άλλων.

Είναι όμορφη η ζωή, παρόλα τα προβλήματα. Υπάρχει πολλή αγάπη, πολύς έρωτας, πολλή ομορφιά εκεί έξω. Υπάρχει φως άφθονο για όλους μας. Ακόμη και όταν βλέπεις το σκότος της εκκλησίας και των εκπροσώπων της, το Φως ξεπηδά από αλλού. Σαν το νεράκι που δεν μπορείς να το κλείσεις στη χούφτα σου. Δεν κρύβεται η Χάρις του Θεού. Το ερώτημα δεν είναι που θα την βρεις. Το ερώτημα είναι αν είσαι και αν είμαι διαθέσιμος να αφήσω το σκότος της μοναξιάς μου και της προσωπικής μου βόλεψης, που με οδήγησε στον φαύλο κύκλο της ματαιοδοξίας και της φιλαυτίας μου και να μπω στην περιπέτεια αυθεντικών σχέσεων.

Ζωή που δεν μοιράζεται, λέει το θαυμάσιο αυτό τραγούδι του Σταμάτη Σπανουδάκη ( σε στίχους και μουσική), είναι ζωή κλεμμένη. Κλέβεις εσύ ο ίδιος τη ζωή σου από τον εαυτό σου. Κλεμμένη από τα όνειρά σου και τα όμορφα ίχνη που θα αφήσεις εδώ στη γη. Γιατί η ζωή μας κυλά πολύ γρήγορα και είναι άδικο να μην την ζεις μέσα στην ομορφιά της μοιρασιάς και των αυθεντικών σχέσεων ζωής.