Αφορά ανθρώπους της θρησκείας.

Συνηθίζουμε να προχωράμε να κάνουμε πράγματα μέσα στη ζωή μας. Όλα με το Χριστό και μέσα στην εκκλησία. Και όλα αυτά τα κάνουμε, γιατί τον αγαπάμε και θέλουμε να είναι πάντα μαζί μας. Αυτός να προπορεύεται και εμείς να ακολουθούμε.

Ισως είναι κάπου στην παρέα μας, μέσα στην εκκλησία, κάπου κοντά μας τέλος πάντων.

Και γι’ αυτό κηρύττουμε, προφητεύουμε, εργαζόμαστε γι’ Αυτόν, προσφέρουμε και τι δεν κάνουμε. Θέλουμε να σώσουμε όλο τον κόσμο. Γιατί γνωρίσαμε πράγματι τον Σωτήρα του κόσμου. Κάνουμε προγράμματα, σχέδια, μεριμνούμε σαν την Μάρθα της γνωστής ευαγγελικής περικοπής, παίρνουμε πολλές φορές τη θέση του Θεού, τα βάζουμε καμιά φορά μαζί Του, γιατί δεν τον νοιάζει που δεν μας καταλαβαίνουν οι άλλοι αδελφοί και δεν μας βοηθούν και ξαφνικά διαπιστώνουμε ότι ο Κύριος δεν είναι μαζί μας. Νομίζαμε ότι είναι μαζί μας, αλλά τελικά αυτό δεν ισχύει.

Πότε το διαπιστώνουμε;

Εξαρτάται πόσο τον έχουμε ανάγκη και μπορούμε να κάνουμε χωρίς αυτόν.

Μια μέρα; Μια βδομάδα; Ένας μήνας; Ένας χρόνος; δέκα χρόνια; μια ζωή;

Εξαρτάται από τον καθένα.

Έχουμε όμως την αίσθηση ότι κάπου κοντά μας είναι.

Όταν όμως  καταλάβουμε την απουσία Του, τι κάνουμε;

Μάλλον ψάχνουμε γύρω μας. Στους αδελφούς, στην εκκλησία, στο περιβάλλον μας.  Αναρωτιόμαστε  αν Τον είδε κανείς πρόσφατα. Αν γεύτηκε την παρουσία Του.  Κάπου εδώ είναι. Τελικά όμως δεν μένουμε ικανοποιημένοι. Πάμε και πιο πέρα. Στη διπλανή εκκλησία. Γιατί εκεί που ήμασταν τα τελευταία χρόνια δεν νοιώθαμε την ευλογία Του. Μήπως είναι εδώ ο Κύριος; Επειδή ξέρουμε ότι δεν ήταν μαζί μας, νομίζουμε ότι είναι σε άλλη παρέα. Μπορεί να πάρει χρόνο αυτό. Μπορεί και χρόνια για να διαπιστώσουμε ότι δεν είναι τελικά ούτε εκεί ο Κύριος. Παρόλο που έχουμε την αίσθηση ότι εκεί είναι. Μέχρι που αποφασίζουμε να θυμηθούμε που τον είδαμε για τελευταία φορά.

Πότε τον βλέπαμε, τον γευόμασταν, τον ακουμπούσαμε.  Πότε μας ξεσήκωνε η παρουσία του, μας ενθουσίαζε μας γοήτευε πραγματικά. Ούτε αυτό είναι εύκολο γιατί ο άνθρωπος συνηθίζει πολλές φορές με υποκατάστατα. Μέχρι που έρχεται η ευλογημένη στιγμή να θυμηθούμε που είναι ο Κύριος. Που είναι; Στον οίκο του Θεού. Στο σπίτι του πατέρα. Σε άγιο τόπο. Ποιος είναι αυτός ο τόπος; Τα Ιεροσόλυμα, το όρος Γαριζειν, η εκκλησία μας, η ενορία μας; Που είναι τέλος πάντων; Πουθενά και παντού.

Το σώμα μας είναι ναός του Αγίου Πνεύματος. Ο Θεός κατοικεί εν υψηλοις και εν αγιω τοπω. Και στου ταπεινού το πνεύμα και του συντετριμμένου την καρδιά αναφέρεται στις Αγιες Γραφές.

Και αρχίζουμε να θυμόμαστε πότε τον είχαμε πραγματικά στη ζωή μας.

Προκαλούν εντύπωση οι σκληρές αναφορές του Ιακώβου, στην επιστολή του, που απευθύνεται σε πιστούς. Μήπως όμως είναι έτσι ; Μήπως ατιμάσαμε την πρώτη αγάπη μας και γεμίσαμε με άλλες αγάπες ; Με άλλα είδωλα;. Και μπορεί να κηρύττουμε να προφητεύουμε να ομολογούμε να κάνουμε διάφορα, αλλά ο Χριστός δεν αναπαύεται μέσα μας. Και αυτό το ξέρει η ψυχή μας. Αυτή είναι η αλήθεια. Το βράδυ όταν κοιμάμαι, αν μου λείπει Εκείνος, η ψυχή διαμαρτύρεται. Τον ψάχνει. Και μετά αρχίζει η επιστροφή. Νομίζεις ότι είναι εύκολη υπόθεση;

Όχι βέβαια. θέλει χρόνο. Ίσως και χρόνια.  Μια δεκαετία , η μια ζωή ολάκερη μακριά του, θαρρείς  ότι διορθώνεται αμέσως;  Θυμήσου πως ήσουν όταν τον είχες στη ζωή σου. Τις αποφάσεις που είχες πάρει.  Δες μες το χρόνο πως έγινες. Μια μέρα οδού απομάκρυνσης βλέπετε έχει τρεις  μέρες αναζήτησης των δικών Του, μέχρι να τον βρουν πίσω στο ναό. Ποιοι θα τον βρουν;

Όσοι τον αγαπούν. Οι συγγενείς; Όχι απαραίτητα. Αυτοί πήγαν στα Ιεροσόλυμα έκαναν τη θυσία και γυρνάνε πίσω. Είναι ευχαριστημένοι με τη εκτέλεση των θρησκευτικών καθηκόντων τους και δεν τους πειράζει που τελικά καταλαβαίνουν και αυτοί ότι λείπει ο Χριστός. Δεν γυρνάνε πίσω. Μόνο οι γονείς του θα πάνε. Μητέρα και πατέρας μου είναι αυτοί που εκτελούν το θέλημα μου θα πει ο Κύριος. Αυτοί μόνο θα γυρίσουν πίσω. Η επιστροφή για την αναζήτηση Του, δεν είναι για όλους. . Δεν θα μεταμορφωθούν όλοι. Μόνο οι φρόνιμες παρθένες. Αυτοί που πραγματικά τον θέλουν. Τον αγαπάνε και με οδύνη τον ψάχνουν. Έτσι λέει το κείμενο. Με οδύνη σε ψάχναμε. Ναι αλλά το λόγο αυτό τον βρήκαν.

Η επιστροφή λοιπόν. Δύσκολη υπόθεση. Να γυρίσεις πίσω στο χρόνο. Να βρεις τι είχες, όταν το Πνεύμα του Θεού αναπαυόταν πάνω σου. Όταν ένοιωθες αγάπη για όλο τον κόσμο. Όταν δεν σε σκανδάλιζε τίποτα. Όταν άκουγες για τον Χριστό και τα μάτια σου γέμιζαν δάκρυα. Τι άλλαξε από τότε; Δυστυχώς πολλές φορές τα πάντα. Άλλαξε η ζωή μας. Προς το χειρότερο. Μα διαβάζουμε τη Αγια Γραφή μελετούμε θρηεκευτικά κείμενα, εξομολογούμαστε, εχουμε πνευματικό, πάμε στην εκκλησία προσευχόμαστε, συμμετέχουμε στη λατρεία, στη Θεία Ευχαριστία, τι άλλο να κάνουμε; Προχωράμε με τα θρησκευτικά μας συστήματα αλλά το ερώτημα είναι αν ο Χριστός είναι το κέντρο της ζωής μας. Γιατί αν λείπει ο Χριστός, όλα είναι μάταια. Δείτε τις εκκλησιές στην Αποκάλυψη. Όχι δεν βρίσκονται σε αίρεση.  Δεν ανήκουν σε άλλο θρησκευτικό σύστημα. Είναι της πρώτης αποστολικής εκκλησίας. Αλλά πολλές φορές χωρίς Χριστό. Νομίζουν ότι είναι πλούσιοι αλλά δεν είναι. Δεν ξέρεις ότι συ είσαι ο ταλαίπωρος και ελεεινός και πτωχός και τυφλός και γυμνός θα ρωτήσει ο Κύριος. Γυμνός; Ναι γυμνός. Από τι; από καλά έργα, από αγάπη, από Θεό.

Και το αποτέλεσμα; Ο Θεός δεν δέχεται την υποκρισία και τα δήθεν θρησκευτικά καλούδια μας. Ειδικά τον ατομισμό και την βόλεψη μας. Η οικοιοποίηση του βασιλείας του Θεού σε ιδιωτική λέσχη έχει ως αποτέλεσμα την έξοδο από την βασιλεία.

Χρειαζόμαστε το ένδυμα της σωτηρίας. Χρειαζόμαστε και πάλι τον Κύριο στη ζωή μας. Όχι εγκεφαλικά. Αλλά πραγματικά. Να γίνουμε άνθρωποι της πίστης. Ανθρωποι με καλοσύνη και σπλάχνα αγάπης σαν τον Κύριο μας. Να μάθουμε να ευεργετούμε τον πλησίον μας. Να είμαστε χρήσιμοι και πολύτιμοι μέσα στην κοινωνία. Ας είμαστε πρώτοι σε πράξεις αγάπης και αλληλεγγύης στον πάσχοντα συνάνθρωπο μας, που αναζητά εναγωνίως το πρόσωπο του Θεού μέσα στην καλοσύνη μας και στην άνευ όρων θυσιαστική αγάπη μας. Σε αυτή την περίπτωση η επιστροφή είναι πρόοδος και όχι πισογύρισμα, είναι πορεία προοδευτική καθώς ο άνθρωπος αναγεννάται και αναβαπτίζεται σε αξίες και ιδανικά που τον αναβαθμίζουν ως άνθρωπο και ειδικά ως άνθρωπο του Θεού. Σε αυτήν την περίπτωση δείχνει με εμφατικό τρόπο τον δρόμο της σωτηρίας , την σταύρωση, την θυσία του Ιησού Χριστού, την Ανάσταση, ως τον μόνο δρόμο για την επίτευξη της αληθινής ζωής σε αυτόν το κόσμο αλλά και στον επόμενο…

 

 

Πρώτη δημοσίευση 1 Μαΐου 2010